„Mosella in Trauer“

Kalt und grau im Schiefer

Es ist nicht zu leugnen  –  die trüben, dunklen Tage sind da. Novembergrau ist die vorherrschende Stimmung, auch im Dezember. Fast bleischwer liegen Stille und Nebel über dem Moseltal. Und wenn es auch noch nieselregnet,  mag man weder Hund noch Mensch vor die Türe jagen. Der ein oder andere Traubenhüter wagt sich zum Rebschnitt in den Wingert, trudelt aber doch recht bald wieder zuhause in der warmen Stube ein, genießt kühlen Riesling und Schinkenbrot.

Zeit für die unerreichten „Schmandelekker“ und ihr „Mosella in Trauer“. Auf „You tube“ unter „Schmandelekker“ leicht auffindbar, beschreibt es unnachahmlich in Moselfränkisch die Gemütslage der Moselaner in diesen Tagen.             (Dank an Toni Steffens für den  musikalischen Geniestreich!)

Mit Hoffnungsschimmer

Mosella in Trauer

Dat Fest es ous, die Frimme säin all fott,                         die kann häi werklisch näist mi haale.                          Ganz stell, bi duut, läit jede Muuselort,                           dat kann doch kaanem mie gefalle.                                     Dä Summer gieht, die Sunn spillt häit woanners          un dat Verkehrsamt mäscht jetz zoh.                                Un bie en Viahang lääscht sech dann dä Newwel –    die Mussel hot jetz Roh!

Un wenn se dann kalt un grau em Schiefa läit              bie en ahl Fraa em Trouerkleid,                                            es dat fia misch dann die allerleevsde Zäit –                Häi an dä Mussel  –  dann säin esch daheim!

Wenn iwa Wenda jän die Parkbänk ren jeholt                   es widda Platz em Noabischhous.                                    Wenn en dä Stadt die Fonne enjerollt                                jien off der Boursch die Lischda ous.                                  Dä Winza mäscht säin letzte Kellerführung,               allan, et hiat em Kaanar zoh                                                     un och die Schiffja läien schunn em Hafe –                    die Mussel hot jetz Roh!

Un wenn se wäile…..

Nur Wäingott Bacchus dä stieht noch do un freat,           in säinem Röcksche jefft em kalt,                                        wird langsam nüchtern un jieht, wo´n jetzt hinjehiart, zom Pinnerbersch, zum Märschewald.                           Die Wingert leer, dat Wäinlab es om welke,                   dä näie Wäin läit schunn em Faaß,                                     un jeder Bersch nur kahle graue Felse                                 un decke Newwel, ewisch Rään un alles naaß,                 en dä Wäinstuff, en dem Säidegässje                              setz esch un trenke Schoppewäin,                                       dä es noch herber bie die Läit un bie dä Wenda –        häi säin esch daheim!

Un wenn se wäile…..

Und doch  –  in zweieinhalb Wochen werden die Tage wieder länger!

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.